Skip to content

วันที่หนึ่ง ณ คณะเภสัชศาสตร์

05.26.2007
tags:

* เริ่มต้นการเดินทางวันนี้ด้วยความอ่อนล้า เป็นนิสัยไปแล้วแหละ เวลาจะเดินทางไปไหนไกลๆ จะจัดกระเป๋าตอนดึกทำให้นอนดึก และตื่นเช้าไม่ค่อยไหว วันนี้ก้อเช่นกัน นอนหลับก้อตี 1 แล้ว แถมยังไม่จัดกระเป๋าทีด้วย ทั้งๆที่เป็นการจัดสัมภาระที่สำคัญคือต้องขนของใช้ส่วนตัวจำนวนหนึ่งไปอยู่ยังที่พำนักใหม่… หอพักนักศึกษา ที่เราตัองอยู่กับมันไปอีก 5 ปี

* นาฬิกาปลุกตี 4  ด้วยจิตใต้สำนึกสั่งให้ปิดนาฬิกาปลุกแล้วนอนต่อ จนครึ่งชั่วโมงผ่านไป แม่เลยปลุกโดยโทรเข้ามือถือให้เราตกใจตื่นมารับ แต่ไม่สำเร็จ … สุดท้ายก้อโดนปลุกโดยพ่อ เราจึงตื่นโดยปริยาย เพื่อเตรียมตัวสำหรับการเดินทาง ตื่นมาจัดกระเป๋าจับเสื้อผ้าตัวที่ยังไม่ขาดจนเกินงามใส่กระเป๋าผ้าใบหนึ่งแล้วรีบอาบน้ำ

* เวลา 5 โมงเช้า ขณะที่ยังอยู่ในห้องน้ำเพื่ออาบน้ำ หลิงก้อโทรมาตาม เพราะนัดไว้ตี 5 เจอกันที่ขนส่ง โห… โคตรสาย หลังจากนั้นจึงเหาะมากับรถพ่อเพื่อไปยัง ขนส่งภายในเวลา 8 นาที สำหรับรถคนแรกที่สายไปแล้ว เลยนั่งรถคันต่อไปที่ออกเวลา 5.20 น. ขอบคุณที่หลิงยังรออยู่

* รถเมล์ปรับอากาศออกจากสถานีขนส่งแล้วก้อไหลไปตามถนนในเมือง และไปจอดแช่อีกทีที่หัวถนน รวมๆแล้ว 6 โมงเช้ารถจึงออกเดินทางต่อไป(ยังเชื่องช้า) นั่งหลับมาเกือบตลอดทาง ดูนาฬิกาเป็นครั้งคราว โห… กิจกรรมวันนี้พี่เค้านัด 8 – 9 โมงเช้า ขณะที่รถจอดอย่างสนิทที่หน้าโรงพยาบาล มอ. เวลา 9.30 น. จึงต้องวิ่งลัดโรงพยาบ่าลไปยังคณะเภสัชฯ พร้อมหลิง และพร้อมสัมภาระขนาดใหญ่

* มาถึงคณะก้อฝากกระเป๋าไว้ในสโมฯ ก่อนแล้วก้อเข้าไปทำกิจกรรมในห้อง สุนาลินี นิโครธานนท์ (เป็นห้องประชุมใหญ่ของเภสัชฯมั้ง — ใหญ่หมายถึงพอจุเด็กเภสัชชั้นปีเดียวเช้าไปได้) ทุกคนนั่งอยู่แล้วเป็นสีบ้าน โดยเราอยู่บ้านสีน้ำตาล … บ้านหมายเลข 10

* กิจกรรมกลุ่มอย่างแรกคือ ให้จำชื่อเพื่อนๆ ในบ้านให้ได้ให้หมด อ่าๆ ท่องอะดิ มี ไผ่ ต๊ กิ๊ก โบว์ ตุ๊ดตู่ แนน ปูน ฝน เย้ง เฌอ ใครอีกล่ะ ขอไว้นึกละกัน แล้วกิจกรรมต่อมาในช่วงเช้าฟังบรรยายเรื่อง “นรก” ให้ดูขุมต่างๆ ดูแล้วตลกดี จะมีจริงมั๊ยไม่รุ แต่ถ้ามีคนตกรุ่นแรกยังไม่พ้นโทษแล้วนะเนี่ย ต้องทนทุกข์ตั้งกี่ล้านล้านปีอ่า จบก้อทานมื่อเที่ยงที่หน้าสโมฯ เป็นกลุ่มๆ ตอนบ่ายก้อมีกิจกรรมเกี่ยวกับวิชาชีพ ให้ดูเคสต่างๆ แล้ววิเคราะห์เป็นบ้านๆ

* ช่วงทานอาหารว่าง ก้อขอพี่เค้าไปเปิดหอพัก เดี๋ยวจะไม่มีที่ซุถหัวนอน ด้วยความเด็ดเดี่ยวเลยเดินไปคนเดียวไปตามทางที่คิดว่าน่าจะเป็นทางไปหอพัก ทางเดินใน มอ. นี่มีลักษณะพิเศษตรงที่มีระดับความสูงต่างกัน (พูดง่ายๆ เป็นเนินเป็นควน) และมักทำมุมจากแนวเดิม 72 องศาเวลาจะเลี้ยว เลยเกิดอาการ “หลง” ขึ้นมา ตั้งแต่เกิดยังไม่เคยมา มอ. เลย แล้วยังต้องหาทางไปที่แปลกๆอีก เลยเดินเลยทางแยกที่ไปหอไป (ก้อถนนไม่หักมุม 90 องศานิ เลยหาทิศยาก) และแล้วก้อเดินวนจนถึงทางเข้าหอพัก (ขณะนั้นเดินไปเกือบ 1000 เมตรแล้ว) พอเข้าไปก้อดูแผนที่ที่มีให้ กำ… หอ 11 ที่เราจะอยู่มันไม่มีในแผนที่เลยเดินหลง (อีกแล้ว) แต่เมื่อมีคนเดินผ่านเราทำเป็นคนรู้ทางเดินอย่างมั่นใจ ไม่มีการถอยหลัง (เดี๋ยวเค้ารู้ว่าเด็กใหม่) และแล้ว ก้อถึง หอ 11 ถึงแม้จะเดินทางไกลเกินความจำเป็น

* หอ 11 อยู่เยื้องกับ หอ 10  มี 16 ชั้น(มั้ง) ทางด้วยสีเขียวอมฟ้า บรรยากาศน่าอยู่นะ รู้สึกโปร่งมากๆ แบบคนเดินชั้น 9 คนชั้น 11 ก้อเห็นและได้ยิน ตรงกลางหอจะเป็นโถงโปร่งๆ โล่งๆ แบบทึ่งในสถาปัตยกรรมมันอ่า คิดได้ไง หลังจากชมหอก้อวกมาเรื่องของตัวเอง ที่ต้องเปิดหอ โดยมีขั้นตอนมากมาย (คิดว่านะ) โดยต้องทำสัญญาเข้าหอ ยุ่งยากไม่เท่าไหร่ เท่ากับหาสำเนาเอกสาร(ซึ่งไม่ได้เตรียมมา) ต้องตระเวนหาร้านถ่ายเอกสาร กว่าจะเสร็จก้อจะ 6 โมงแล้ว เสร็จขึ้นห้องไป กุญาแจดันไขไม่ได้

* ค่อยว่ากัน กลับมาคณะก่อน เพราะไม่รู้ว่าเค้าไปถึงไหนกันแล้ว ไปแล้วเค้ากินอาหารเย็นกันพอดี เสร็จก้อคุยเกี่ยวกับละครที่จะแสดงในวันพรุ่งนี้ ตอนค่ำก้อขึ้นไปสันทนาการและฝึกร้องเพลงมหาลัย/คณะ ตกดึกก้อซ้อมเพลงเชียร์ และพี่พาน้องมาส่งที่หน้ากึกกิจฯ เวลา 4 ทุ่มกว่าๆ แล้วเราก้อขึ้นห้อง (เพิ่งรุว่ากุญแจไขได้ดอกเดียว ดอกอื่นจะไขไม่ได้ เลยต้องเรากุญแจที่บูที่เป็ฯเมทเพื่อเข้าห้องไปก่อน)

* ออฟโทรให้ไปซ้อมละครที่หอ 8 เลยลงมา ซึ่งพอรู้คร่าวๆ ว่าน่าจะอยู่ทิศทางไหนเลยเดินไป แต่เดินไปแล้วมันยิ่งมืด (ไม่มีไฟ) เลยโทรถามเพื่อความแน่ใจ  กว่าจะไปถึงที่นัดหมาย รู้สึกแย่ตัวเองที้ชอบหลงทางประจำ (เราไม่ผิดนิ ก้อไม่เคยมา)

* ละครที่ได้แสดงเป็นละครเรื่อง “รหัสริษยา” ซึ่งโคร่วมกับกลุ่ม 9 ซึ่งต้องดัดแปลงให้เข้ากับวิชาชีพเภสัชกร ผู้ที่ทำหน้าที่เป็นผู้กำกับคือ ตี๋ (มั้ง) เพราะสามารถจัดการกับการแสดงได้ทุกด้าน ส่วนเราได้รับมอบหมายให้แสดงเป็นคนชื่อ แมน เป็นคนชั่วๆ โกงๆ อาจจะหน้าบึ้งๆ มั้ง ช่างมันเหอะ รับมาเพราะดีกว่าไม่ได้ช่วยไรเค้าเลย การซ้อมจบลงตี 1 ของอีกวันหลังถูกยามไล่ที่เพราะเสียงดัง

* และก้อเข้านอน หนุนเสื้อผ้า เตียงอนาถาไม่มีอุปกรณ์ไรเลย รอให้ว่างก่อนจะไปหามาใช้มั่ง

2 ความเห็น leave one →
  1. jump88 permalink
    12.08.2007 9:00 am

    มาหยบทำไม่บอกไคเลยพี่เบ็ม

    อัพมั่ง

  2. 12.08.2007 9:10 am

    มีบลอคก็ไม่บอกนะทั่น
    แอบมาเขียนอีกแระ = =”

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: